El 2006 nos ha traído, en una noticia, una esperanza. Hoy por informes de TV, nos enteramos de la siguiente noticia: " Se logró desactivar por completo una "escuela de delitos informáticos". Si, como lo leen. Había una escuela para enseñar a delinquir usando la informática. Esta noticia nos sorprendió gratamente, sobre todo a quienes, como en mi caso, ha sido víctima de ese tipo de ataques o de intentos de los mismos. En este caso llevó un tiempo largo encontrar ese hilo, que, al jalar, fuera deshaciendo la madeja. La noticia también informa que se siguen otros hilos por otros casos sucedidos durante el último año Sería muy bueno que poco a poco se fueran eliminando este tipo de delitos, que son utilizados por inescrupulosos hasta por simples venganzas por cualquier pavada contra cualquier persona. ¿A quién, alguna vez, no le han llenado la Pc de Troyanos por cualquier estupidez. Por eso sería bueno eliminar estos delitos y castigar a quienes los cometen, ya sean de poca monta como estos o los otros de gran envergadura. Hoy al menos tenemos una esperanza.
Amar no es estar de rodillas. Amar, no es suplicar amor. Amar, son dos cuerpos que se entregan sin ninguna condición. Es mirarse a los ojos, y ver en su inmensidad, todo el amor que se siente, sin necesidad de hablar. Son las manos que se unen, es la caricia suave, es el roce de los labios. Es caminar en la lluvia bajo el paragua, abrazados, es recibir una rosa recién cortada y bañada del rocío matinal. Amar es decir "Te quiero" y recibir de respuesta ese beso que te eleva en un vuelo sin final.
Mírame, que necesito, tu mirada y la mía conjugarse. No quiero más dolor. No creo que enfadados podamos crear algo. No creo que en medio de las lágrimas pueda surgir siquiera la caricia que ambos anhelamos. Acércate que quiero sentir tu piel en mi piel, y palpitar tu deseo en cada beso, en cada abrazo. Basta ya. No frunzas más el ceño. deshecha y olvidemos lo pasado. Sólo tus ojos en mis ojos. Sólo tu brazo rodeando mi cintura, en el abrazo lleno de ternura. Solo el beso apasionado que nos una, mostrando ese futuro que soñamos, inmerso en el amor, que sin saberlo, tu y yo hemos buscado.
Nasin cand’as prantas nascen, no mes d’as froles nasin, N-unha alborada mainiña, n-unha alborada d’abril. Por eso me chaman Rosa, mais a do triste sorrir, con espiñas para todos, Sin ningunha para tí.
Desque te quixen, ingrato, todo acabou para min; que eras ti para min todo, Miña groria e meu vivir. ¿De qué, pois, te queixas,di? Cando sabes que morrera por te contrepar feliz? Duro cravo m’encravaches C’o ese teu maldesir, C’o ese teu pedir tolo Que non sei qué quer de min, pois dinche canto dar puden, Avarisiosa de tí.
O meu corazón che mando C’unha chave para o abrir; Nin eu teño mais que darche, Nin ti máis que me pedir.
Dífícil que vuelva a haber Quien te pueda reemplazar. Quién ha tenido la dicha de tenerte a su lado, jamás olvidará quien eras, y añorará tu presencia, porque en su alma has dejado, tu amor a fuego gravado para toda su existencia.
Tu piel tostada, tus ojos negros, tu mirada insinuadora, ¿dónde los voy a encontrar? Tu abarazo dulce, esperado tu fortaleza de hombre, ese beso apasionado anunciando conjunción. Nadie los puede igualar. Ya no existe, no lo busquen, no lo podrán encontrar.
Permítanme dedicarle estos versos como una acción de buena voluntad, a un personaje que está haciendo tantas cosas en contra de una mujer, que más parece un enamorado despechado que un justiciero, como quiere aparecer ante los demás.
Airiños, airiños aires, Airiños d’a miña terra; Airiños, Airiños, aires, Airiños, levaime á ela. ....................................... Doces galleguiños aires quitaidoriños de penas, Encantadores d’as auguas, Amantes d’as arboredas; Musica d’as verdes canas D’o millo da nosas veigas; Alegre compañeiriños, Run-run de todal-as festas, Leváime n-as vosas alas com’unha folliña seca. Non permitás qu’aquí morra, Airiños d’a miña terra, Qu’ainda penso que de morta Hei de sospirar por ela ....................................................... E aló pol- camposanto, Donde enterrada me teñan, pasés n-a calada noite Runxindo antra folla seca, or murmuxando medrosos antr’as brancas calaveras: Inda dimpois de mortiña, Airiños d’a miña terra, Eivos de berrar: ¡¡Airiños, Airiños, leváime á ela !!
Como puedo hacer ahora para poder olvidar, si estás en todas mis horas de silencio y soledad. Cómo puedo hacer ahora para ya no escuchar más tu voz dulce, tan querida que inundó toda mi vida de paz y felicidad. Cómo puedo hacer ahora para poder olvidar tus ojos que me llenaron de oscura profundidad. Cómo puedo hacer ahora para poder olvidar que te amo como a nadie, como a nadie amé jamás.
Sos el recuerdo más dulce que llena todas mis horas. Sueño celeste llegado a mi corazón dormido, Y aunque sé que es imposible lo mismo quiero mirarte, quiero sentir tu calor. Y si te siento a mi lado.... el corazón desbocado apresura sus latidos, y en mi mente mil gorriones pían canciones de amor.
Buenos Aires, día gris, ideal para estar juntos, sentados en la penumbra, escuchando una canción. ¿Quién iba a decirlo, no, hace apenas unos meses? Que todo el dolor causado por aquella infamia idiota, terminara en este amor.
Sólo un hombre como tú, que sabe lo que es ser HOMBRE, pudo transformar la pena, en esto que hoy gazamos, que ha traído a nuestra vida tanta felicidad.
Sé quien eres y te amo. Sé que nunca estarás complicado ni apoyando ninguna infamia, jamás. Por eso estoy a tu lado.
Nuevamente la vida nos da una oportunidad. ¡¡¡ Abrázame, no la perdamos es la última quizas !!!
Y la vida es asi. Son penas y alegrias, y si contabilizamos vemos que son más las penas que todas las alegrías; sólo que, la inteligencia superior que nos domina nos proveyó del olvido, y así dejamos lo malo a un costado del camino, y queda en nuestra memoria todo lo bueno vivido.
A tí yo te dejé junto con todo lo malo, a un costado del camino. pero quizá en poco tiempo, cara a cara podrás ver, aunque ya sea muy tarde, quien fue el que te ha mentido.
Cando pienso que te fuches, Negra sombra que m’asombras, Ô pe d’os cabezales Tornas facéndome mofa. Cando maximo qu’es ida N’o mesmo sol te m’amostras, Y eres a estrella que brila, Y eres ò vento que zoa. Si cantan, ès ti que cantas; Si choran,ès ti que choras, Y-ès o murmurio d’o rio Y-ès a noite y ès a aurora. En todo estás e ti ès todo, Pra min y en min mesma moras. Nim m’abandonarás nunca, Sombra que sempre ´m’asombras
¿Cómo no te diste cuenta que desde el mismo momento en que yo te conocí, mi alma cayó rendida, ya nada tuvo valor. Sólo tu voz, tus palabras, tus miradas, la ilusión. Y yo que había jurado que nada me importaría, allí me encontré temblando, sin casi poder hablar de los nervios que tenía. Y ahí comprendiste todo. Hombre al fin, envolvió con su ternura toda mi turbación: nuestras manos se juntaron y el silencio nos cubrió. Nada había que decir, Todo ya estaba entendido. Pudo haber mucho dolor, pero más tarde o temprano, Dios se apiada de nosotros, y al dolor, sigue el olvido, dejando sólo lugar para el recuerdo de aquello que tanto hemos querido. Hoy eres toda mi vida. Siempre creiste en mí, eres la luz que me guía y hasta el aire que respiro.
Te conozco, no lo olvides. Sé de cada movimiento, de cada comportamiento. Sé como actuás si alguien toca lo que tu pretendes que algún día sea tuyo. No te puedes contener, lo demuestras, se te ve, y me gusta tanto esto, que sólo por que lo hagas una y otra vez provoco que reacciones cada vez. Te conozco, no lo olvides es que siempre te observé.
En una noche de marzo que presagiaba el otoño nos cruzamos, nos miramos, y jamás yo vi unos ojos que me miraran así.
Ya no pude separarme de aquellos ojos oscuros. quedé prisionera de ellos y de toda su ternura. Hata qué punto sería, sólo pasaron diez meses, y esos ojos fueron míos por el resto de la vida.
¡¡ Esacucha !! Fue sólo imaginación cuando tu te enamoraste. No tuviste de su parte ninguna seña que diga que pensara como tu. Sólo "Hola" y "Adios" las palabras que cruzaron. ¿De qué la acusas ahora? Jamás te dió una esperanza. Jamás trató de que vieras nada en ella que no fuera la amistad y nada más. ¿Qué puedes echarle en cara?
¡¡¡ Mírate en el espejo !!! porque solo fuiste tu quien imaginó imposibles. No vas a reconocer, por cobardía, tal vez, que no puedes castigar a quien no te hizo nada. ¡¡¡ Piensa !!! ¿Que hay de verdad en todo lo que dijiste? Verás que solo hay infamia calumnia. Y sobre todo MALDAD.
¿Recuerdas aquella zorra que quería comer uvas, y como estaban ¡ tan altas ! y no las pudo alcanzar, trató de desprestigiarlas diciendo "Qué verdes están"?
Pobres los hombres que imitan la costumbre de la zorra. Son oscuros personajes, rencorosos, deshonestos, y son fácil de olvidar. Triste papel de estos hombres que andan por todos lados injuriando y maldiciendo para poder conseguir, que se sumen a su hazaña de venganza sin razón, otros que tomen partido sin saber de que se trata.
¡¡¡ Recapacita !!! Que un hombre, siempre reconocerá el error que ha cometido si es un hombre, de VERDAD.
Hoy acá se conoció un caso de censura.- Es terrible . Parece que hay personas que creen que pueden decidir que se dice o qué no. Espero que nunca me pase algo asi, porque me daría mucha rabia.
No se porqué razón, cuando me ronda la injusticia y me siento mal, acudo a Rosalía buscando consuelo. Pienso que es como volver a la posición fetal y al recuerdo de mi madre leyendo sus versos.
Cantan os galos pr’o día: érguete, meu ben, e vaíte. -¿Cómo m’hei d’ir, queridiña, Como m’hei d’ir e deixarte?
D’eses teus olliños negros como doas relumbrantes, Hastra nosas mans unidas As bágoas ardentes caen. ¿Cómo m’hei d’ir si te quero? ¿Cómo m’hei d’ir e deixarte, si co’a lengua me desbotas. E c’o curazón m’atraes? N-un corruncho d’o teu leito cariñosa m’abrigaches; C’o teu manso caloriño os fríos pes me quentastes; E d’aqui xuntos miramos por antr’o verde ramaxe Cal iba correndo a lua por enriba d’os pinares.
¿Como queres que te deixe, cómo que de ti m’aparte, Si máis qu’a mel eres dulce E máis qu’as froles soave?
Xa cantan os paxariños, Erguete, meu ben, que è tarde.
Conmigo, meu queridiño, mitá d’a noite pasaches.
Irei; máis dame un biquiño antes que de tí m’aparte, Que esos labiños de rosa Inda non sei cómo saben. ................................................... Así te quero, meu ben, Com’un santo dós altares; Mais fuxe...qu’o sol dourado Por riba dós montes saye.
Al amigo, al compinche, al hermano, que no faltó de mi lado cuando lo necesité. Al médico que se ocupaba de que quisiera vivir, mostrándome que la vida siempre tiene algo más. Que fue el pecho fraterno en que yo pude llorar, y que enjugaba mis lágrimas cuando yo no daba más.
Por ti estoy como estoy. Por tí deje de llorar. Ya no me quiero morir, pude aprender la leccion: "La vida sigue su curso, hay que volver a empezar".
Amigo, compinche, Hermano. Lo juro, yo no lo voy a olvidar.
Alguna vez vos y yo nos sentamos a charlar? Alguna vez tu mirada se ha encontrado con la mía sintiendo que un hilo de oro dulcemente nos unía? Alguna vez un "Te quiero" Te entregué con alma y vida?
Si nada de esto pasó, es que no ha pasado nada. Lo que hubo entre nosotros, fue silencio y nada más. No te sientas dolorido por lo que nunca pasó. No me hagas responsable de lo que no sucedió.