marte

Dulce Rosalia Castro

Cantan os galos pr’o día:
érguete, meu ben, e váite.
_¿Cómo m’ hei  d’ir, queridiña                                                                            
Cómo m’hei d’ir e deixarte?

_D’eses teus olliños negros
como doas relumbrantes,                                        
Hastra nosas mans unidas
As bágoas ardentes caen.                 
¿Cómo m’hei d’ir si te quero?
¿Cómo m’hei  d’ir e deixarte,
Si co’a lengua me desbotas
E c’o curazón m’atraes?
N-un corruncho d’o teu leito
Cariñosa m’abrigaches;
C’o teu manso caloriño
os fríos pés me quentastes;
E d’aqui xuntos miramos
Por antr’o verde ramaxe,
Cal iba correndo a lua
Por enriba d’os pinares.

¿Cómo queres que te deixe
Cómo que de ti m’aparte,
Si máis qu’a mel eres dulce
E máis qu’as  froles soave?

_Xa cantan os paxariños,
Érguete, meu ben, que é tarde.

Conmigo,  meu queridiño,
Mitá d’a noite pasaches.

_Irei; máis dame un biquiño
antes que de ti m’aparte,
Qué esos labiños de rosa
Inda non sei  cómo saben.
.................................................

_Así te quero, meu ben,
Com’un santo d’os  altares;
Mais fuxe... qu’o sol dourado
Por riba dós montes saye.
...................................................